آن كه هر صفتى در دنيا صفت مخلوقات است ؟ پاسخ اين سؤال روشن است ، وجود اين صفات در مخلوقات ما را به حقانيّت خدا هدايت مىكند ، اگر وجود همين صفات را در خالق فرض كنيم در اين صورت در مسأله محالى گرفتار آمده‌ايم كه از آن گريخته‌ايم . تصوّر كنيد اگر سنگى به سوى شما پرتاب شود و پس از بررسى آن سنگ دريابيد كه اين سنگ فاقد قدرت ذاتى است در اين صورت حركت آن را از عامل ديگرى خواهيد دانست و اگر فرض كنيد پرتاب كننده سنگ ، سنگ ساكنى همچون سنگ اوّل باشد آيا به تناقض گرفتار نشده‌ايد ؟ زيرا اگر سنگ دوم در عين سكون قادر به تحريك باشد پس چرا نپذيرفتيد كه سنگ اوّل ذاتاً متحرّك است ؟ خداوند سبحان نيز اگر عاجز بود ديگر كسى نياز به او نمىداشت و وجود مخلوقات عاجز خود كافى بود . پس ما پس از مشاهده صفات عجز در مخلوقات به وجود خداوند قادر پى مىبريم . از همين رو ما صفت عجز يا ذلّت يا كوچكى را در مخلوقات نمىبينيم ، مگر آن كه فطرت ما را به مبرّا و منزّه بودن خدا از آنها هدايت مىكند . ما هيچ كار محدود و منظّمى را به تدبير حكيمى نمىبينيم ، مگر آن كه بوسيله آن به سوى خداوند ره مىيابيم و هرگونه كارى را كه آميخته از دقّت و حكمت و فائده بيابيم به گونه‌اى به صفات خدا و اسماء حسناى او رهنمون مىشويم .